blog.thomasheye.nl

Ik vergeet stap 3 helemaal… Maar waarom?

Over het internet zwerft de laatste paar weken een e-book van een straatfotograaf over zijn manier van werken. Zie het als kijkje in zijn keuken, zijn tips en zijn visie. Ook ik heb het boek op de iPad staan. Het leest makkelijk weg, is voorzien van mooie voorbeelden en er staan daadwerkelijk nuttige dingen in.

Grappig genoeg herken ik me in veel zaken die hij noemt als belangrijk of noodzakelijk. Een pluspunt naar mijn idee. Echter in zijn 3-stappenplan, waarvan ik denk dat er een goede kern van waarheid in zit, vergeet ik altijd de laatste stap, stap 3. Nu weet ik niet of ik deze stap zozeer vergeet of gewoon niet doe. Als ik het wel doe, doe ik het niet intensief genoeg doe.

Deze fotograaf heeft als stap 3 “alles wat je na het maken en bewerken van de foto ermee doet”. Zijn visie is dus ook dat stap 3 nooit ophoudt. Een prettige gedachte. Publicaties, commentaren op de diverse fotosites als Flickr, etc., vallen allemaal onder stap 3. Plat gezegd: je foto onder de mensen krijgen.
Waarbij hij terecht opmerkt dat het doodzonde is om een goede foto niet aan de wereld te tonen.

Dit boek gaat dan wel over straatfotografie, maar ik weet van mezelf dat ik “stap 3″ consequent niet doe, ongeacht welke fotografie-tak ik bedrijf.
Waarom dat zo is kan ik voor mezelf niet beantwoorden.

Recent ben ik naar Londen geweest. Daar heb ik zijdelings wat met straatfotografie gedaan. En dat beviel. Het opgaan in de massa en tegelijkertijd zoveel mogelijk mee krijgen en vastleggen was een combinatie die me beviel. Zeker ook omdat je juist op straat als fotograaf ook opvalt en aanspreekpunt bent. Het wordt een fijne balans op die manier.

Recent is er ook een camera uitgebracht welke me ontzettend aanspreekt om het straatfotografie-aspect

wat die camera ademt. Steeds vaker en vaker denk ik er over er meer mee te gaan doen. Maar ik ben er nog niet helemaal uit hoe of wat.

Soms zie je het direct en werkt het ook gelijk.

Zoals met de onderstaande foto. Ik liep met m’n camera rond, stapte een deur door en zag dit beeld. Gelijk waren de leuke lijnen, zowel horizontaal als verticaal zichtbaar met wat interessante voorwerpen die het geheel breekt. Kijk je langer zie je nog meer zaken die voor vele misschien niet te verklaren zijn. Ik heb op alle vragen die de foto oproept waarschijnlijk wel het antwoord klaar.

Ik kwam laatst een project tegen dat me wel aanstond. “85 dagen in 85mm”. Een simpel project. Fotografeer 85 dagen lang alleen op 85 mm. Plaats elke dag de mooiste foto.

Voor mij lijkt het prima om te beginnen met 18 of 24mm. Toch aarzel ik om te beginnen. De kritische ik in mij is bang. Simpelweg omdat het lastig is elke dag een foto te schieten waar je trots genoeg op bent om te showen. Dat is iets wat ik voor nu gewoon even achter me moet laten. En dat snap ik donders goed. Ik snap het idee van het project. Leren kijken. Leren schieten. Leren omgaan met perspectief.

Ja, beginnen zal ik wel, maar ik weet nog even niet wanneer.

Tot die tijd gewoon een fotootje die ik laatst geschoten heb.